een zandplaat op het water.
De wind die haalbaar verslaat,
maar zijn gieren buiten haalbaar.
Het stuifstand, s 'nacht zijn ganggaard,
Dan schreeuwt mijn hart verliefd huilen,
Kan ik mijn vrijheid goed omschrijven?
Duggen de waardes die ik naleef?
Doe ik net alsof ik blij ben?
alleen romantiek is uit te vullen
Hier is alles echt, terecht
Ik moet wel door en door verwend zijn,
Met het eiland iedere morgen weer
als een liedje met een mooi refrein
Ik moet wel door en door verwend zijn,
door en door verwend zijn
Zullen we sa men gaan beleven,
Niemand die me tegenhoudt,
Voor een ander geen wonder,
voor mij t 'n schelling in de zon
Hoe ver zijn hier mijn grenzen,
Het wa ter mij nooit tegenhoudt,
maar zorgt voor mijn behoud
Geen verder reizen naar het niks,
geen spotgoedkope stoelen
Met vaak verveelde smoelen, terecht
Ik moet al door en overwet zijn,
Met het eiland iedere morgen weer
als een liedje met een mooi refrein
Ik moet wel door en door verwend zijn,
door en door verwend zijn
naar een ander rijk bestaan?
Heb ik tijd om na te denken,
mijn gedachten niet bestaan
Wat best schoon voor mensen voelen,
waarvan ik nog niets weet
Is dat al les echt belangrijk,
zou ik me daarom laten gaan
Elke stap die ik hier maak,
het gevoel wat ik hier heb
Ergens anders nooit ervaren,
toch geen plek te evenaren
Ik moet wel door en door verwend zijn,
Met het eiland iedere morgen weer
als een liedje met een mooie refrein.
Ik moet wel door en door verwend zijn,
door en door verwend zijn,
4.7
